Un Moment

dziwne to wszystko.  zwykle idę po ulicy i takimi skrawkami myśli wypadają mi ustami. i sobie wtedy znowu bardzo szybciutko myślę: o h w ł a ś n i e t o powinnam napisać. gdzieś powinnam to umieścić.

dużo tracę przez swoją nieuwagę.

przyjechałam z Polski i doskonale się przez cały miesiąc bawiłam. imprezy, tańce, trochę alkoholu, trochę papierosów, dużo zdjęć- nowa dieta plus prawie zero spojrzeń w lustro. nie umiem już na siebie patrzeć. nie wiem w którym momencie tak mocno sobie zbrzydłam. nie lubię o tym myśleć jak nijaka dla siebie jestem, przeraża mnie to okropnie.

wymęczyłam Holly po stokroć. zrobiłam jej ze dwa tysiące zdjęć. wyszłam w końcu do ludzi. poznałam nowych. boże- ile ja się w końcu śmiałam. w Polsce przez te 10 dni odżyłam. stałam się z powrotem tą Tosią, która przyjechała do Anglii we wrześniu. może trochę bogatsza o nowe doświadczenia, ale z powrotem byłam szczęśliwa.

no i nie pisałam tutaj. zawsze jak jestem szczęśliwa tak strasznie szkoda mi czasu na dzielenie się tym szczęściem z Internetem. a może jednak powinnam- abym potem mogła czytać nie tylko te zapisy z paskudnych chwil w moim życiu, ale żebym mogła też się uśmiechać do tych fajniejszych wspomnień.

w środę już będę w domu. dom. ojak jestem w Warszawie tęsknię za Radkiem i borsukowem, jak jestem u Radka tęsknię za domem, w borsukowie tęsknie za wszystkim co ciepłe i kojarzące się  z miłością. jednak muszę się do tego przyznać, że moje borsukowo też pokochałam na swój sposób. i też czuję się tutaj w pewnym sensie jak w domu. dużo mam tych domów i niezmiernie mnie to cieszy. samotność to najgorsze cierpienie.

Paryżowe wspominki plus dodatkowa holly filmowa w poniedziałek.