Un Moment

chciałabym być chuda.

chciałabym być bliżej. /czego księżniczko?

chciałąbym aby to wszystko było prostsze.

chciałabym aby znowu słoneczny dzień był dla mnie powodem do cholernego szczęścia.

chciałabym znowu mieć przyjaciółkę.

chciałabym się w tym wszystkim jakoś odnaleźć.

chciałabym znaleźć w tym wszystkim jakiś sens.

bo to wszystko gdzieś po drodze mi uciekło. znikneło mi z horyzontu i ja zostałam tak właśnie. przychodzę trzy razy w tygodniuna to wzgórze. łapię powietrze w płuca. myślę: o jak tu cudownie. o ile lepiej niż w Warszawie, gdzie ja bym miała takie widoki? takie niebo? takie możliwości? takich ludzi, miająjących mnie tutaj właśnie tak, trzy razy w tygodniu. och jak tu pięknie sobie myślę. myślę tak za każdym razem jak wsiadam do autobusu z chalfont do high wycombe i mijam te wszystkie znane mi już pola, krowy, konie, gospodarstwa, piękne wille, małe domki z popsutymi albo i nie dachami. i wzdycham tak tylko, czasami z zachwytem. czasami z żalem. i pokochałam samoloty. samolot to nadzieja, to wolność, to powrót do domu i do tego co mi jest bliskie. znowu jak jestem w domu to tęsknię za odpowiedzialnością, niezależnością i tęsknotą za domem. zrobiłam się strasznie smutną i skomplikowaną dziewczyną.

mdli mnie z obawy. że zostanę sama. że nie będę doskonała. że nie jestem dostatecznie dobra.

i cały czas tłucze mi się myśl   głowie: mniej.mniej. mniej wszystkiego. minimalizm.

głowa mnie boli już od tego wszystkiego. wpadam w jakiś zamknięty krąg z którego można wyjść po prostu coś robiąć. ale ja nie wyobrażam sobie tak po prostu zacząć. strasznie wydaje mi się to skomplikowane.

cholernie mi marzną dłonie, stopy. w serce mi zimno też.

wschody czasami mamy ładne, choć trochę przerażające….

bałagan myśli  porozrzucane sketchbooki. no dosłownie nic nie mogę zacząć robić.

jak ja kocham te małe, futrzase zwierzątka tutaj….

idę sobie zrobić budyń.

może mi poprawi humor. źle mi się śni. nawet Madera śniła mi się z burzowymi chmurami, chorobami, wielkimi falami, wysokimi schodami, moim tatą, który musiał wracać do pracy i samymi trudnościami.

powiedzcie mi, co się dzieje?